Farkedilemeyen insan takıntıları

Hani tüm toplumun bildiği ve yine tüm toplumda etkili takıntılar vardır. Sanki bizde yokmuş gibi davranırız. Yaptığımızda görünce bak şu takıntılı insanlara benzedim diye kendimize kızarız. Sanki olnlar başka evrenden gelmiş gibi yaparız. Eğer aklınıza gelmediyse ötnek vereyim. Hepimiz otoüste, metroda şurda burda bir başkasının gazetesini okumaya çalışır, okuyan birini görünce güler, başkası bizimkini okuyorsa sinirleniriz.

Aslında bunun gibi bir çok takıntımız var toplum olarak. Hemde öyle böyle değil. Fakat nedense pek farketmiyoruz onları. Fakat aslında gereksiz olan bu işleri yapmadan da duramıyoruz..

Mesela bir örnek vereyim. Hani otobüs çok kalabalık olduğu zaman kapının ağzında giden insanlar vardır. Bunların bir grubu otobüs dolu olmasa da kapıda gider. İşte eğer biri ineceği zaman bu kişilerin yol vermek için otobüstn inmesi gerekiyorsa, asla otobüs ile fiziksel bağlarını kesmezler. Ya kapının demir kısmından tutar, ya bir bacaklarını basamakta bırakırlar. Hani otoüs gidecek olursa elleri ile tutuacaktır bu şahıslar.

Bir diğeri is cep telefonlarımızı gösterme merakı. Yine bir otobüs, metro gibi sosyal mekan alalım. Bu ortamlarda cep telefonu kullanımı bir alkış dağılımı gibi davranıyor. Alkış dağılımı ne derseniz benim alkışın insandan insana geçmesi için tasarladığım bir terim. Eğer bir kişi telefonla biraz sesli konuşur, bir başkasına mesaj gelirse, 3. kişi cep telefonunu çıkartıp bakma ihtiyacı duyuyor. Hiç bir şey olmazsa saate bakıp menülerde geziyor. Sonra bu 3 kişiden ilham alan 4. ise gereksiz yere mesaj atıyor yada telefon ediyor.

Bir de kendine pencere açma hastalığımız var. Genelde otobüslerde baş gösteriyor. Eğer camlar buğlanıyorsa hemen kendimize dışarıya bakan bir pencere çiziyoru elimizle. Dışarıdakini meraktan mı emin değilim. Ama çiziyoruz işte.

Ayrıca insanlar yaşlandıkça eşyaların bozulması durumu var. Yetmiş yaşına gelip cihazların dinamik durumlarına ayak uyduramayan amcalar ve/veya teyzeler hemen suçu cihazlara atıyorlar. Geçen gün para çekme tuşuna basmayıp bankamatiğin bozuk olduğunu öne süren bir amca bile gördüm.

Şimdi yok öyle şeyler diyebilirsiniz. Bunun için en güzelini sona sakladım. Oda inanmadığımız şeylere kendimizi inandırmaya çalışmak.