Şimdi bana boş zamanlarımı verseler

Valla özlemişim yazı yazmayı.En çok özlediğim kısmı ise sanki herkes beni okuyormuşçasına girişmek cümlelere. Gerçi belki ilerde adam gibi bişeyler yazıp ünlü olunca bunlarıda piyasaya sürer ilk ünden faydalanırım.

Hayal gücüm aşırı geniş olduğu için beni özlemiş olduğunuzu hayalleyerek, neden yazmadığımı anlatayım. Aslında yazacağım da zaman yok. Hiç mi yok derseniz hiç yok. Nihayet eğitimin mecbur olduğum kısımlarının bitmesine yaklaşmışken anladım ki lisede anlattıkları üniversite olayı tamamen düzmece. Lise son sınıfta bir kaç hocamız bir araya gelip, bazı mesleklerden insanlarla tanıştırıyorlardı bizleri. O zaman herkes üniversite mükemmel naraları ile geliyordu okula. O değil şimdi düşündümde lise hocalarımı bile doğru düzgün hatırlayamıyorum. Zaten liseden sonrada hiç iletişim kurmadık. Bir Fatma hoca var. O da sadece facebooktan arkadaşım.

Konuyu dağıtmadan gidersem yılların ne kadar değiştirdiğini gördüm. Bunu görmemide kendine verilen ufacık yetki ile kendini dekan sınıfına koyan, küçük su birikintilerini ben yarattım tarzı ile bizi okuldan kovan memur sağladı. Akşam 20.00 a kadar okulda kalınca adam kendinde bir cesaret buluyor sanırım ki gelip “8 de burada kişmse kalmasın” diyor. O değil kendimi ilk okulda, ana sınıfında falan hatırladımda, ben saatimi okulun ziline ayarlayan 10′dan geri sayım yapan hatta kapının dibinde olup ilk çıkmaya çalışan çocuktum. Tenefüslerde yıldırım hızıyla bahçeye fırlar oyun oynardım. Şimdi ise okuldan çıkamıyorum.

Bu seferlik öyle büyük farkındalıklar içeren bir yazı olmadı. Ama idare edin..