Bir tatilin ardından

23 Temmuzda başladığım gezme, tozma faaliyetlerini bugün bitirdim. Acısıyla, tatlısıyla ve sinir harbi durumlarıyla bir çokta anı edindim. Ama ne diyeyim, çok iyi geldi bu tatil.

Dün akşam eve dönünce fark ettim ki insanın evi gibisi yok. Kendi yatağım, kendi yastığım, kendi adsl‘im… Evet adsl’i bile özlemişim. Ne sürünmüşüm tatilde çay bahçesinin wireless modemlerinde. Daha kullanmaya fırsat bulamamış olsam da 1940×400 piksel çözünürlükte karşımda göz kırpıyor bana. Uyuşturucuyu bırakmaya çalışan insan gibi direniyorum şu an.

Öncelikle tatilin bitişinden bahsetmem gerekirse otobüs yolculuğumdan hiç memnun kalmadım. Her zaman tercih ettiğim firmada yer bulamayınca Metro (sevdiğim firmayı reklam olmasın diye vermiyorum. ama karalama kampanyası isimsiz olmaz.) firmasından bilet aldım. Ne yaparsın denize düşün yılana sarılır.
Firma uzun eziyetler ile Ankara’ya getirdi. Benim cnbc-e, discovery, comedy smart, fx gibi kanallara alışmış gözlerim 10 saat Türk kanallarına maruz kaldı. Askerli ve taksi duraklı bir dizi izledim. İkiside mesaj doluydu. Hatta bir bölüme bu kadar mesaj sıkıştırabilen senaristleri cidden merak ettim.
Ayrıca hostumuz hasta idi. Eğer domuz gribi geçiriyorsa şu an potansiyel domuz gribiyim. İşin en acı tarafı ise Eskişehir’de host değişiminde duyduğum cümle. 10 saat yolculuğu 2 çay bir kek ile geçiştiren firmanın hostu, host değiştirirken yeni elemana sadece Eskişehir’den binenlere kek ver gerisine verme dedi. Hayır yanlış anlaşılmasın gözüm kekte değil(zaten matah bir kekte değildi) bana verilen değerde.

Tabi tatilden geriye kalan sadece otobüs yolculuğu değildi. Ne yalan söyleyeyim: 2.5 GB’lık video ve fotoğraf çekmişim. Sanırım fotoğraf makinesini cepte taşımak yanlış bir alışkanlık.
Bazılarını cidden büyük zevk alarak çektim. Örneğin muhtemelen hiç kitap okumayan birinin hazırladığı kitapçı afişi.

İlerleyen günlerde eklemek üzere bir kaç ilginç fotoğraf daha var elimde. Ama hepsini ziyan etmeyeyim düşüncesindeyim.